شنبه ٠٤ آذر ١٣٩٦ فارسي|English|اردو
 
صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت
عنوان
ایران
سمعی و بصری خانه فرهنگ ا.ج.ایران راولپندی
ورود
نام کاربری :   
کلمه عبور :   
[عضویت]
اشتراک خبرنامه
نام :   
ایمیل :   

دكتر سيد سبط حسن رضوي

 

دكتر سيد سبط حسن رضوي، عالم،  دانشمند، نويسنده و استاد زبان و ادب فارسي به روز جمعه دوم ماه سپتامبر 1927 م مطابق با پنجم ماه ربيع الاول 1346 ه ق در لكهنو چشم به جهان گشود.

نيا كان وي از مدينه به طوس  و سپس از طوس  به سبزوار مهاجرت نمودند و سپس از راه بلخ و كابل  به دهلي  آمدند و در زمان نوابان "اوده" از دهلي به لكهنو وارد شدند و مربي و معلم نواب زادگان گشتند تا اينكه جدش شادروان سيد محمد عباس رضوي و پدرش سيد يوسف حسين رضوي، كه هر دو فقيه  و عالم  و طبيب و مدرس  بودند و مورد  احترام  رئيسان  و عالمان  آن منطقه  قرار داشتند،  از جمله  راجه  امير محمد خان كه دست راست  قائد اعظم محمد علي جناح ( موسس پاكستان)  بوده و به پدر وي ( پدر سيد سبط حسن رضوي)  خيلي  احترام  مي گذاشت و بنا بر  توصيه او ،  پدرش  كه اگرچه مرد سياسي نبود ،  ولي به او اجازه داد  كه وي  در " انجمن طلباي  مسلم" عضويت داشته باشد و در جنبش استقلال  طلبي مسلمانان  شبه قاره پاك و هند فعال شود و او را در دانشگاه لكهنو، مدير انجمن  انتخاب نمودند و در همين مسئوليت  بود  كه پس از تشكيل  پاكستان  در ماه  اوت سال 1947م/1326 هه ش به مدت سه سال به كاروانهاي  مهاجرين  كه از آن منطقه به پاكستان  مهاجرت  نمودند، خدمت كرد و در نهايت خود او هم با يك كاروان  هفتاد و دو  نفره به پاكستان  آمد و نخست  در " كويته" و بعداً د ر" سكهر" و "لاركانه" سكني گزيد . سپس به كراچي رفت و در آنجا آموزشگاهي به نام "دبيرستان ايرانيان"  تاسيس  نمود.

تحصيلات خود را در زادگاه اش" لكهنو" آغاز  كرد و در سال 1950م/1329هه ش به درجه فوق ليسانس  از دانشگاه لكهنو نائل آمد و  پس از رسيدن به كراچي از ادامه تحصيل  باز نماند  و در دانشگاه كراچي تحصيلات خود را ادامه داد . در سال 1953م /1332 ه ش دوره دانشسراي عالي و علوم تربيتي را با امتياز عالي گذرانيد و در  سال 1956 م / 1934براي او فرصت سفر به ايران پيش  آمد و مدت 6 ماه  در دانشكده ادبيات  و علوم انساني دانشگاه تهران به مطالعه و تكميل زبان و ادب فارسي پرداخت  و از محضر استادان ارجمند ايران مانند  استاد جلال الدين  همايي ،  استاد دكتر محمد معين ،  دكتر باقر هوشيار، استاد بديع  الزمان  فروزانفر ،  دكتر لطف علي صورتگر، و استاد  سعيد نفيسي،  كسب فيض  نمود  از آنجائيكه  مسووليت  رياست دبيرستان ايرانيان در كراچي را به عهده  داشت ،  به شهر كراچي باز گشت  ولي هميشه در دل آرزو مي رفتن به ايران براي ادامه  تحصيل و مطالعه  در زبان و ادب فارسي  در دانشگاه تهران را داشت . در سال 1958 م / 1338 ه ش رسماً به خدمت و زارت آموزش  و پرورش  پاكستان  در آمد و با درجه استاد ياري در  دانشكده ادبيات  راولپندي  به تعليم  و تدريس مشغول  گشت و در انتظار موقعيتي جهت ادامه تحصيل در دانشگاه تهران روز شماري مي كرد،  تا بالاخره از طرف وزارت فرهنگ و هنر  ايران در  ماه سپتامبر  از او دعوت بعمل آمد و او راهي ايران شد. اين  بار  از محضر استادان  زبان و ادب مانند  دكتر ذبيح الله صفا، دكترحسين خطيبي،  دكتر خليل  رهبر،  دكتر جعفر شهيدي  و دكتر محمد جعفر محجوب مستعفيض شد و در پايان  تحصيلات ،  رساله تحقيقي  خود را تحت عنوان "فارسي  گويان  معاصر  پاكستان "  نوشت و به اخذ  درجه دكتري زبان و ادب فارسي  نايل  آمد. در سال  1969م / 1347 ه ش  به پاكستان  بازگشت  و به عنوان استاد  و رئيس بخش زبان و ادب فارسي دانشكده  اصغر مال راولپندي  مشغول به كار شد،  تا اينكه  در ماه سپتامبر 1987م/1366 ه ش پس ا زخدمت 30  ساله از دانشكده باز نشسته  شد ولي باز هم  با شور و اشتياق تعليم زبان  فارسي را همچنان  پيگيري مي كرد تا  در سال1988 م/1367 ه ش  مدير مجله دانش  شد كه از سال 1985/1364 ه به سردبيري  دكتر  سيد عارف  نوشاهي،  منتشر مي  گشت.

استاد  رضوي با ياري  دانشمند  ارجمند  دكتر سيد علي  رضا نقوي  نگارنده "تذكره  نويسي فارسي در هند و پاكستان" كار نشر اين مجله  را پيش  برد و دكتر نجم الرشيد  استاد دانشگاه  پنجاب نيز در سالهاي 1992 م تا 1994 م/  1371 ه ش تا 1373 ه ش با وي در نشر اين مجله  همكاري  داشته است . شماره هاي 17 تا 50 مجله  دانش تحت مديريت  او منتشر  شده است . وي  تا پايان  زندگي  خود در مركز تحقيقات  فارسي ايران  و پاكستان  اسلام آباد به كار خود ادامه  داد. استاد  رضوي  با جوش  مليح آبادي  ( د-1361 ه ش )  از سخنگويان به نام اردو،  پيوند  صميمانه داشت . از آنجا  كه استاد  رضوي  به روابط  فرهنگي  پاكستان  و ايران بسيار  دلبسته  بود انجمن  روابط  فرهنگي  پاكستان  و ايران  را در سال 1958م / 1337 ه ش در راولپندي  تاسيس كرد .  استاد  رضوي در سال 1958 م/ 1337 ه ش كه رسماً به خدمت  وزارت  آموزش  و پرورش  پاكستان  در آمد، او از كراچي  به راولپندي انتقال داده شد و  در آن زمان پايتخت پاكستان هنوز به اسلام آباد  منتقل  نشده بود و  شهر راولپندي  هم كه از دير باز اردوگاه ارتش بود، چندان جمعيت زيادي نداشت و محيط  هم چندان  ادبي و هنري  نبود ،  ولي او در سال 1958م/1337 ه ش اقدام  به تاسيس  انجمن  روابط  فرهنگي  پاكستان  و ايران  نمود  و از گوشه  و كنار شهر  و اطراف  آن شاعران  و اديبان  و علاقه  مندان به زبان  فارسي  را جمع  كرد .  آن روزها سفارتخانه  ايران در  كراچي بود، اما سفير  و رايزن فرهنگي  در تابستان هر سال براي دو ماه  به شهر"مري" در شمال  راولپندي  مي آمدند و وي از اين فرصت  استفاده  مي نمود و جلسات انجمن  را با حضور آنان  برپامي  كرد. و از زماني كه پايتخت رسماً به اسلام آباد انتقاليافت، انجمن او نيز رونق  دوباره يافت و انجمن  به نام "سازمان  فارسي"  معروف شد و  اهداف  اين انجمن به قرار ذيل بود.

  • 1. احياي زبان و ادبيات فارسي كه تقريباً هشت صد سال در اين منطقه زبان خاص و عام بوده است.
  • 2. تدريس زبان فارسي در مراحل مختلف .
  • 3. استحكام روابط دو ملت برادر و همسايه (ايران و پاكستان)

در دوران فعاليتهاي  بيست و پنج ساله  اين انجمن براي  رسيدن به اهداف  خود فدا كاريها و زحمات  فراواني كشيد،  تا اينكه دوباره فارسي در دبيرستانها   و دانشكده هاي دولتي و ملي،  مورد توجه قرار گيرد. اين انجمن جلسات  ادبي و  شبهاي  شعر و مجالس  بزرگداشت  اديبان  و شاعران  و عالمان  را تشكيل  مي داد  كه در آن سخنگويان به زبان فارسي  مقاله مي خواندند و شعر مي سرودند تا آنجا كه برادران پاكستاني ، ايراني  و افغاني نيز در آن حضور مي يافتند.    استاد  رضوي خود شاعر نبود ، البته  شعر دوست  بود و خوب  مي دانست  كه شعر  نيروي  بزرگي  است كه فرد  و اجتماع  را مي تواند  به كلي دگرگون  كند . همين  علاقه  او باعث شد كه اولين  تذكره  فارسي  گويان  معاصر  پاكستان  را بنويسد:  به نظر وي  ادب آئينه  تمام نماي فرد و اجتماع  است  و اگر كسي مي خواهد  مطالعه  جامع در اجتماع كند،  مطالعه  شعر و ادب  ضروري است . او براي  نوشتن تذكره فارسي  گويان ،  به تمام نقاط كشور پاكستان مسافرت  نمود . و تمام  نقاط  دور دست پاكستان  را بازديد كرد و به اين نتيجه  رسيد  كه فارسي  در اين منطقه  زنده است ،  اما بيمار است و بايد فوري  به معالجه  آن  پرداخت، تا  اردو كه به نظر وي دختر رشيده فارسي است،  غني ترو زيبا تر شود. استاد  رضوي در كتاب خود بدون تبعيض ،  نام و آثار و احوال فارسي گويان را گنجانيده  است . شاعران  معاصر را  شنخصاً ملاقات كرده و مصاحبه هاي چند ساعتي با آنان انجام داد و پس  از آن احوال و آثار آنان را به ثبت رسانده است تا مستقيماً بداند كه آنان با چه عواطف و علاقه مندي از زبان فارسي سر شارند.

استاد  رضوي  شاعران بزرگ ايران، فردوسي ،  مولوي ،  سعدي و حافظ  را دوست  داشت.  سرچمشه ي فكر و انديشه هاي اين شاعران، عارفان ، برايش مصلحان  و راهنماياني بودند كه ذهن و فكر  او را سيراب مي كرد و اشعار  اين شاعران همت و حوصله وي را  افزون مي ساخت وي از هر يك از اين شاعران  فارسي و از غالب  و انيس و اقبال  ( شاعران  شبه قاره )  طبق ذوق  و سليقه  خود ،  صد شعر برگزيده بود  كه هميشه  ورد زبان وي بودند .  به نظر استاد  رضوي  براي پيشرفت  فرهنگ  اصيل  پاكستان  و هند زبان  و ادب فارسي يكي از عوامل لازم مي باشد  و براي  حفظ  ميراث نياكان احياي  زبان فارسي  چه در منطقه  آسياي  جنوبي  و چه در مناطق  آسياي  مركزي و خاور ميانه  بسيار مهم است . او  تمام عمر خود را وقف اين كار بزرگ كرد . استاد  دكتر رضوي  در مصاحبه  اي ،  براي گسترش  وضع  زبان  و ادبيات  فارسي در پاكستان  چند پيشنهاد قابل  عمل ارائه  داده بود.

  • 1- انجمن فارسي پاكستان در چند سال بيش تشكيل شده، بايد تقويت شود و مسئولان مربوطه ارزش واقعي اين انجمن را درك نمايند و در اقدامات فرهنگي مشورت انجمن را ناديده نگيرند و شاخه هاي انجمن در شهرهاي بزرگ و پر جمعيت برپا شود و پيوسته با اعضاي انجمن در تماس باشند.2
  • 2- -تحصيل و تدريس فارسي در پاكستان به سطوح مختلف و با و سايل جالب و موثر، مورد تشويق قرار گيرد.
  • 3- در دانشكده هاي بزرگ بخش فارسي و در دانشگاه هاي پاكستان كرسي زبان و ادبيات فارسي تاسيس گردد.
  • 4- برنامه تحصيلات عالي در رشته هاي مختلف در دانشگاه هاي ايران براي دانشجويان پاكستاني تجديد شود.
  • 5- مسابقه هاي ادبي ، تاريخ شناسي ، عرفان شناسي ، اقبال شناسي در سر تا سر پاكستان ترتيب داده شود و برندگان را مورد تشويق قرار دهند.
  • 6- كتابهاي فارسي به كتابخانه هاي ملي و مراكز آموزشي پاكستان اهداء گردد.
  • 7- كتابفروشي ها در شهرهاي بزرگ پاكستان براي فروش كتابهاي فارسي چاپ ايران تشكيل گردد.
  • 8- مبادله دانشجويان، استادان، شاعران، اديبان و نويسند گان صورت پذيرد.
  • 9- سمينار ها براي رجال برجسته ادبي تشكيل شود.

10- جهت  باز آموزي  استادان  پاكستان  در تعطيلات  تابستاني و زمستاني  از دبيرستان گرفته  تا در  سطح  عالي بايد  برنامه هاي  آموزشي  ترتيب  داده شود.

11-براي گسترش  زبان و ادبيات فارسي  در مدرسه  هاي ديني  اعم از  شيعي و سني تمهيداتي صورت پذيرد و جهت تشويق  شاگردان  و استادان  ممتاز  اقدامات  لازم به  عمل آيد

12-درخانه  هاي فرهنگ ايران همراه با كلاسهاي فارسي و خطاطي  كلاسهاي  نقاشي  هم دائر  گردد.

13- احداث كلاسهاي  فارسي در مراكز ملي پاكستان  به مانند گذشته.

14- استخدام   معلمان  فارسي، براي مراكز آموزشي كه تازه فارسي  را مي خواهند شامل  برنامه  درسي خود  كنند.

15-ايجاد  تفريحات  سالم در خانه  هاي فرهنگ  ايران در پاكستان.

16-اجراي برنامه  تدريس زبان فارسي  از راديو  و تلويزيون  باهمكاري  دانشگاه  آزاد علامه اقبال  و وزارت  آموزش  و پرورش.

  17- تشكيل  يك دارالترجمه در مركز تحقيقات  فارسي ايران  و پاكستان  در اسلام آباد  واحداث  يك مركز لغت  سازي  براي اصطلاحات  تازه علمي  و فني جهت  نزديك  ساختن  فرهنگستان  هر دو كشور  باهمكاري  مقتدره  قومي زبان  و اكادمي  ادبيات  پاكستان.

19- تلاش گردد فارغ التحصيلان زبان و ادب فارسي تا به مقاطع بالاي تحصيلي برسند و متحمل  ضرري  نشوند  و زندگي  آبرو  مندانه اي نيز  داشته  باشند.

20- جوايزي  به نويسند  گان بهترين  كتابهاي  ادبي ، ديني، عرفاني  و اخلاقي  به زبان  فارسي  هر سال اعطاء گردد.

21- كتابهاي  درسي ،  مخصوصاً  براي كلاسهاي  فارسي  آموزان  پاكستاني  از كلاس  اول تا ششم  تدوين  گردد.

    استاد رضوي در طي  زندگي  خود فعاليت  هاي ادبي فراواني داشت و انجمن ها  و سازمان هاي زير راتاسيس  كرد.

  • 1- انجمن روابط ايران و پاكستان
  • 2- سازمان فارسي:

استاد رضوي در سال 1958م/1338 ه ش  باكمك  دوستان  يكدل  و يك رنگ و مومن و معتقد به زبان فارسي"  انجمن  روابط فرهنگي  پاكستان  و ايران" را تاسيس  كرد ،  اما اين انجمن ،  نتوانست به صورت طولاني به فعاليت خود ادامه دهد اما پس از مدتي دوباره با نام " سازمان فارسي"  در راولپندي  و اسلام آباد  شهرت يافت  و كارو كوشش خود را براي ترويج  و گسترش  فارسي  و دوستي  ايران و پاكستان  ادامه  داد.

  • 3- انجمن فارسي:
  • 4- دبستان انيس:

" دبستان انيس و دبير" يك انجمن بزرگ  ادبي ديني است كه به نام دو شاعر بزرگ  مير ببر علي انيس و مير تقي  مير، مرثيه  گويان  مشهور  و معروف  اردو  تاسيس  گرديد  و دكتر  رضوي  ،  موسس  آن بوده است.

  • 5- انجمن فارغ التحصيلان دانشگاه هاي ايران.
  • 6- مجلس ايرانشناسي
  • 7- انجمن مركز المسلمين

استاد  دكتر سيد  سبط حسن  رضوي به زبانهاي  اردو،  فارسي و انگليسي  تسلط داشت ،  به گو نه  اي كه به اين زبان ها حتي  مقاله  و كتاب مي نوشت  و باهندي  و عربي نيز  آشنا بود. او در سراسر  زندگي  خود از احترام  خاصي  برخوردار بود و به عنوان  يك  استاد  اديب  سخنور  و نويسنده  برجسته  نامش برسر زبانها  بود و از خدمتگزاران  بزرگ زبان و ادب  فارسي  به شمار  مي رفت و مي رود.

استاد  رضوي  سفر هاي  متعدد  به كشورها  و نقاط مختلف   جهان داشت،  از جمله  به  ايران ، افغانستان  ، امارات ، استراليا ،  آمريكا،  انگلستان ، فرانسه ،  سوئيس ، هلند،  بالتيك،  هند ، اردن ،  عربستان  سعودي  و  در داخل  پاكستان  تقريباً به همه شهرهاي  پاكستان  سفر كرد  و منبر وعظ  و خطابه  او بينند گان  و شنوندگان  بسيار  داشته است.

دكتر  رضوي حدود 30 سال  با بخش فارسي  راديو وتلويزيون پاكستان همكاري  داشت  و نوشته  هاي ادبي و گفتار هاي مذهبي  او را همگان ( فارسي زبانان)  مي شنيدند و  او را از بزرگترين  مبلغان و طرفداران زبان فارسي و همچنين دوستدار ايران و فرهنگ  و هنر و ادب  ايران  مي دانستند.

استاد  دكتر سيد سبط حسن رضوي  ، استاد  و محقق  بزرگ  زبان فارسي  در پاكستان ،  ذاكر  والاي  اهلبيت  اطهار عليهم  السلام،  اديب  و خطيب  بي نظير و استاد مهربان  كه بعضي  از دوستان  از روي  ارادت  او را "پير  فارسي  پاكستان"  مي خواندند،  بعد از  يك بيماري  نسبتاً طولاني  در سن 71 سالگي  روز يازدهم  دسامبر 1997م / 1376 ه ش ساعت  حدود پنج صبح  ديده  از جهان فرو بست.

تاريخ سياسي پاكستان قائد اعظم

جناب  آقاي قائد اعظم محمد علي جناح  به عنوان اولين فرماندار كل  كشور پاكستان  شناخته شد  و آقاي  لياقت  علي خان  به عنوان  اولين  نخست  وزير اين كشور.  در مورد  تعيين  فرماندار كل، كشور

كشور  پاكستان  نسبت به كشور هند داراي  ويژگي  خاصي بود  و آن هم اينكه  نخستين فرماندار  كل پاكستان خود بنيان گذار اين كشور هم محسوب  مي گشت  نيز اين  فرماندار  قبل از تقسيم  هندوستان  جز سياستمداران  توانند هند هم محسوب  مي شده  است . در حالي  كه فرماندار  كل هند آخرين  نشاني و بازمانده حكومت  استعماري  انگلستان  به شمار مي  رفت  و كم و بيش  پيرو همان قوانين  بود .  در آن زمان فرماندار كل هند كه وصفش گذشت شخصي  بود به نام  خود مانت ..،، كه از آرزوهاي  بزرگ  او حكومت كردن بر هر دو كشور هند و پاكستان بود. سيد نور احمد  درباره او چنين مي نويسد:

چرا خود مانت ... اشتياق  فراواني  براي بدست  آوردن  منصب  فرمانداري كل  در دو كشور هند و پاكستان  از خود نشان  مي داد؟

البته براي  پاسخ  به اين سئوال  مي توان فر فرضيه ها و تصورات  بسياري  ساخت  اما حقيقت  اين است كه براي شخصي چون "شخصيتي  چون" نبتن"چنين آرزويي بود  را ز مناعت قبح انساني به شمار مي رفت طبق  قوانين  جديد از اختيارات  فرماندار  كل كاسته شده بود و او بدون  راي  و نظر نخست  وزير قادر به تصميم  گيري هاي مهم نبوده و حتي عمل نمودن به دستورات نخست وزير جز وظايف  فرماندار  كل محسوب  مي گشت.  اما دولت  پاكستان  با احترام  به نظر مردم قائد اعظم  را از اين جهت كه  بنيان گذار  پاكستان  محسوب  مي شد  از اين قوانين  ستنثنا  نموده  و اختيارات  فراواني به ايشان  اعطا نمود.

سيد نور  احمد در بررسي اين واقعه مي نويسد:

در حقيقت  دلوت پاكستان  همانند  يك دولت  صدارتي مي ماند  كه وزير اول  آن لياقت  علي خان  بود و مسول  اين دولت قائد اعظم اين شكل از دولت  پاكستان  به علت شخصيت  منفرد  و محبوب  قائد اعظم  بود و هيچ  گونه ارتباطي  با قوانين  و مقام  قائد اعظم  نداشت،"

آقاي  قائد اعظم  اولين  هئيت دولت  را خود تشكيل  داد و حتي سياستگذاري  براي اين هئيت  را نيز شخصاً انجام داد. قائد اعظم  آقاي  لياقت  علي خان را كه محبوبيت  خاصي درميان  مسلم ليگ داشت  به عنوان نخست  وزير تعيين  و ساير وزاري  هئيت  دولت را نيز شخص  كرد . هئيت دولت  قائد اعظم  را از هر سو آزاد گذاشته بود  تا آن طور كه صلاح  مي داند سياستگذاري كشور  را مشخص  نمايد.

آقاي  قائد اعظم  علاوه بر رياست جلسات  اضطراري  هئيت  دولت  در نبود نخست وزير هم اين هئيت  را اداره مي نمود  ايشان  بعضي  از وزارتخانه ها همچون  وزارت  سازندگي  ،  وزارت امور مهاجرين  و وزارت  امور مرزي  كشور  را نيز شخصاً رهبري  مي نمود . علاوه برآن  تعيين  سفيران  مختلف  را نيز  به مشخصه انجام مي داد.

هئيت دولت  نيز جرات  مخالفت با اوامر قائد اعظم  را نداشت  و تمام دستورات  او را انجام  مي داد و همين  امر نشان دهنده محبوبيت  بسيار  قائد اعظم  بود.

در زمان  رياست قائد اعظم  سياست  از هرگونه  تعصبي  به دور بود و وجود  نخست وزيري چون لياقت  علي خان كه خود سياستمداري بزرگ  به شمار مي رفت از مزاياي  دلوت قائد اعظم  بود.

درباره  رابطه ي  قائد اعظم  و لياقت  علي خانه گفته  اند:

قائد اعظم  چنان اعتمادي  به لياقت  عليخان  داشت كه به نسبت  خود ديگري نمي توان يافت  از ديگر ويژگي  هاي قائد اعظم  تصميم  گيري  سريع  در امور مختلف  بود  او اعتقاد  داشت  .... و وقفه در تصميم  گيري  باعث از بين  رفتن نظم  و انضباط  و هماهنگي  در امور مي شود برخي  ديگر از اقدامات  قائد اعظم:

-جدا نمودن كراچي  از ايالت سند

  • - تاسيس بانك مركزي
  • - جدوجهد براي متحد نمودن حكومت هاي محلي داخلي
  • - مقرر نمودن فيروز خان به عنوان نماينده رسمي پاكستان در آسياي ميانه
  • - اعزام ظفرالله خان به سازمان ملل در دفاع از حقوق فلسطينيان و سپس اعطاي سمت وزارت به او
  • - و ...

به علت  تلاش  هاي شبانه  روزي  قائد اعظم  حال او رو به و خامت مي رفت و پزشكان معالج  خواستار  استراحت  بيشتر  بودند  . حقيقت  اين است كه تا مارس 1948م  كسي جز قائد اعظم  قادر به  حل تشكيلات  مختلف  در دولت  پاكستان  نبود  و رهبري  كه ايشان  از چهاردهم  اوت تا  يازدهم  ستامبر 1948م در قبال  پاكستان  انجام  داد در تاريخ  بي مثال  است و در آخر  در 11 ستامبر 1948م به سوي پروردگار  خود شناخت  و مردم  آخرين  ديدار  با عزيز  و رهبر خود را در كويته  انجام  دادند. فوت ناهنگام  قائد اعظم  صدمه ي  جبران نا پذيري  به ملت  و دولت  پاكستان  وارد نمود  و سرتاسر  پاكستان  به غمكده هاي بزرگ  تبديل  گشت.

در مورد  پاكستان ، قائداعظم  بر دو نكته  پافشاري بسيار مي نمود :

اول  اينكه پاكستان  بايد يك جمهوري باشد و دوم اينكه  هر فرد در اين كشور  از لحاظ  مليت بايد  منزلت  يكساني  داشته باشد  در همين  زمينه  ايشان  سخنراني  مشهوري  دارند  كه در چهار دهم  اوت 1968 م در مجلس  قانون گذاري  ايراد نمودند  در بخشي از سخنان  خود گفتند:

هندو و مسلمان  مسلماً از لحاظ  مذهب هندو و مسلمان  باقي  خواهند  ماند  اما از حيت اينكه  پاكستاني  مي باشند  هيچ گونه  تفاوتي  ندارند  و هر دو با يك چشم  ديده  خواهند شد.

ايشان  در مورد  رابطه ي  مردم با دولت  معتقد  بودند  حكومت  بايد  جمهوري  باشد  و انتفادات مردم باعث پيشرفت  و مستحكم  نو شدن دولت مي شود.

در مورد  اداره  هاي غير نظامي  ايشان  اعتقاد  داشتند  كه اين اداره  ها تا حد توان  بايد از سياست به دور باشند  و بايد  در مستحكم  نمودن  ستونهاي  اين اداره  تا حد توان تلاش  نمود چرا كه بي نظمي  و نارضايتي  در اين بخش  باعث صدمات  فوق  العاده  اي به دولت  كشور خواهد شد.

آقاي  قائد اعظم  از عقب افتادگي  مسلمانان  در تمامي  دنيا باخبر بود  و هميشه  اين احساس  عقب ماندگي  مسلمانان  روح او را آزاد مي رساند. در اين باره مي توان به اقدامات  ايشان  قبل از به وجود  آمدن  پاكستان  رجوع كرد.

در سال 1944م طرح هاي فراواني  براي مناطق  مختلف  هندوستان  كه تعداد  مسلمانان  در آن مناطق  بيشتر بود نزد قائداعظم  موجود  بود و براي عملي  نمودن آنها  اقدامات  ابتدائي  رانيز انجام  داد  بعد از تشكيل  پاكستان  نيز به گواهي  دوست و دشمن  قائد اعظم  تا آخرين  لحظات زندگي  به فكر ترقي  و پيشرفت  پاكستان بود . ايشان  آرزو  داشت  پاكستان  را به كشوري  تبديل  نمايد كه از لحاظ  اقتصادي  و صنعتي  نيازمند  كشورهايي چون هند نباشد.

ايشان در سالهاي 1940م تا 1947م تنها در ظرف 7 سال مسلم ليگ  و مسلمانان  را در يك مسير وحدت قرار  داد و سرانجام كشور اسلامي  پاكستان  را بنيان نهاد.

****

 

 

 

 

جستجو
جستجوی پیشرفته جستجوی وب
تازه ها
پايگاه اطلاع رساني ولايت

رياست جمهوري اسلامي ايران

معرفی خانه فرهنگ

سازمان ارتباطات اسلامی

بنیاد سعدی

حج و زیارت

اوقات شرعی

شبکه جام جم

منجی بشریت

نشان اقبال و سعدی

خبرگزاری قرآنی

فارم خطاطی

گسترس زبان فارسی

دستور زبان فارسی

IRIB

کتابخانه

IRNA

ایرانیان خارج از کشور

فیلم سینمائی ایران

اردو خبرين

کانال تلویزیون پاکستان

روزنامه های پاکستان

تبیان سایت موسسه فرهنگی

آشنایی با شهر راولپندی
نظرسنجی
نظرسنجي غير فعال مي باشد
آمار بازدیدکنندگان
بازدید این صفحه: 1913
بازدید امروز : 61
بازدید این صفحه : 439896
بازدیدکنندگان آنلاين : 4
زمان بازدید : 2.3750

صفحه اصلی|ايران|اسلام|زبان و ادبيات فارسی|سوالات متداول|تماس با ما|پيوندها|نقشه سايت